Linehehe

Fronterprøve = check. Finish. Finito. Med relativt god stil. No gjenstår kun eksamen, som då er på torsdag. Det blir deilig å få det overstått, dette muntlege helvete som har trykka oss ned i søla siden me kom hit ved godt mot for ti veker siden. Neida, eg tuller. Eg har brukt ytterst lite tid på det, så eg skal ikkje klage.

Dei siste dagane har vore fine. Været er deilig i DK, med unntak av det blåser mykje, men temperaturane er som mai eller juni heime i Norge. Eg kan godt like det.

Eg veit ikkje korleis tilstanden er på klinikken akkurat no, men eg håper dei savner meg. Eg savner vertfall dei, og det skal bli deilig å sjå alle igjen. Eg håper ting er som dei var.. Eller, eg håper dei har glømt at eg ikkje har tatt stivkrampevaksina, visst ikkje får eg vel sparken. Neida. Joda.


Det blir nitrist å reise fra alle dei fine folka eg har møtt her nede, men eg kjenner på kroppen at det skal bli fint å komme heim til si eiga seng, og ikkje minst norsk mat, som ikkje består av 1400 ingredienser per rett. At eg har overlevd ti veker er vel det nærmaste eg kjem eit mirakel. Likevel har dette første oppholdet vore ein fantastisk opplevelse, og ikkje minst ein lærerik affære. Eg gleder meg allerede til neste gong, og då er det i tillegg sommar!




Me har hatt to fag som kun må bestås, førstehjelp og brann(?), og to avsluttande prøvar, arbeidsmijø og den tverrfaglege eksamenen me skal opp i på torsdag. Arbeidsmiljø gjekk over stokk og stein på ein positiv måte, og eg enda utruleg nok opp med karakteren tolv. Jepp, det går ann her nede, og det er det samme som seks i Norge. Strålande fornøyd med egen innsats, takk for klisterhjerne og evnen til å "henge ting på knaggar".

Mitt asosiale liv har fått seg ein alvorlig knekk i løpet av dei ti vekene eg har vore her, eg er akkompagnert av folk stort sett heile tida, så korleis eg skal takle den einsame tilværelsen i Haugesund når eg kjem tilbake må Tor og Odin veta. Det vil sei at eg satser sterkt på å besøka mine kjære venner som bur rundt omkring i vårt langstrakte land, så hør etter venner - be prepared.



Den siste tingen eg vil nevna, eller rettare sagt kommentera, er det faktumet at Invisible Children heilt og holdent har okkupert verden med Kony 2012. Visst du har lest denne bloggen siden den vart oppretta(noko eg ser på som ekstremt sannsynlig) så veit du om mitt engasjement i IC, og at eg derfor ikkje uttaler meg i saken på grunn av den eine filmen som per dags dato er sett av mange mange millioner mennesker verden over. IC er ein fantastisk organisasjon som ikkje har noko anna formål enn å gjer saken kjent, og samtidig hjelpe folka i Uganda. Eg forstår skepsisen til enkelte, og at folk ikkje sluker alt dei ser og høyrer rått er i og for seg ein positiv ting, men gjer researchen din før du langer ut sylskarp kritikk mot dei som bruker alt dei har av tid og krefter på eit veldedig formål, det blir for trangsynt. Tre heilt gjenonnomsnittlige menn fra USA har lukkast i å gjer ein forskjell som er så vanvittig stor, kva har du gjort?

No har eg spelt Tetris i kanskje fire timer, og håndleddet mitt er fullstendig fucked. Kvar gong eg trykker høgre piltast skriker det "GI FAEN" så høgt at eg er redd for at det skal vekka naboane. Så no gir eg meg. Sånn generelt.

Dagens sang:
Ben Howard - Depth Over Distance

Først og fremst vil eg, etter forrige innlegg, avkrefta at eg er suicidal. Eg hadde bare ein dårlig dag på jobb (altså i livet), men no ser alt mykje bedre ut. 

Grunnforløpsprosjektet, som skal inn i morgen klokka tolv, er endelig ferdig, og det einaste som kan ødelegga det er at PC'en tar fullstendig kveld, og då tar eg seriøst rennefart og hopper utenfor det høgaste punktet eg finner her i DK. Ikkje at eg kjem til å dø av det uansett, i og med at landet er pannekakeflatt, men det er verdt eit forsøk. 

Denne helga skulle bli megaeffektiv mtp. prosjekt. Det blei den sjølvsagt ikkje, det er ein grunn til at eg nettopp er ferdig. Ingen sjølvdisiplin. Og eigentleg veit eg ikkje om eg er heilt ferdig heller, men eg tør ikkje å sjå mer på det, eg er livredd for å ha misforstått eller bare har gjort eit eller anna heilt fullstendig feil, så no blir det som det blir. Basta.

I går gjekk me tur. Me brukte ei stund på å gå til Kolding sentrum, sjølvsagt iført passande treningsklær. Når me kom fram hadde me ikkje særlig lyst til å gå tilbake, så det endte med at me tok taxi. Og ikkje nok med det, me bestemte oss for å gå på McDonald's. Såg skikkelig bra ut å stiga ut av taxien ved hovedinngangen til McDonald's iført treningsklær.

På kvelden var me ute med den norske sommerhusgjengen. Dvs. at me var i Hejlsminde, ca. 20 minutt herfra. Der bur dei ni jenter i eit superkoselig hus (i denne settingen betyr faktisk ikkje koselig "lite" eller "stygt" som det vanlegvis gjer), like ved stranda. Full fest blei det, og bordet blei snudd, heilt til me tok taxi tilbake til Kolding for å gå i byen. Big mistake. Megakjedelig. Angrer. Me fekk vertfall pizza.. Sjølv om Rikke og eg var heime fra byen ganske tidlig, ca. halv tre, meldte tømmermennene sin ankomst for fullt då eg våkna klokka 07.16 i dag morges. Det funka ikkje å sove det av seg heller, så det blei til at eg måtte lide meg gjennom denne dagen. I dag var siste sjanse til å gjer ferdig prosjektet, men til og med rydding og vasking av cella stod høgare på lista over kva eg hadde lyst til å få unnagjort. 

No skal eg dusje i fire timer før eg legger meg. God natt.

Dagens sang:
Miike Snow - Silvia

Hun var en flyktning i hjertet, det hadde hun alltid vært. En underlig jente i tenårene, med en tomhet i de grå øynene som ingen riktig kunne forstå seg på. Hun stirret på det skjelvende hendene sine, tvang dem til å være rolige, om så bare for et øyeblikk. De skalv alltid, hun visste ikke hvorfor. Hun lurte på hvordan hun hadde latt det skje. Hun lurte på om hun angret. Hun visste ikke hva hun skulle angre på, hun forstod fortsatt ikke hva som hadde skjedd. 

Det var en mørk og trist juni måned, solen hadde nok en gang bestemt seg for å bli på den andre siden av jordkloden. Det var kaldt i det store rommet, de mørke eikeveggene gapte over all varmen, tvang den til seg. Hun trakk de nakne bena tettete til kroppen, og la armene beskyttende rundt dem mens hun stirret på det gråe der ute, gjennom vinduet. Hun så ut, men ingen så inn. Det var aldri noen som så inn.

Hun hørte en lyd, og hjertet hoppet over et slag, før pulsen økte i styrke. Hun visste at hun var alene, men i dette huset var det alltid lyder. Nervene hennes var utenpå huden hele tiden, redselen satt som et skudd i magen. Men for hva? Hun hadde aldri vært utsatt for noe kriminelt, hun hadde aldri opplevd verken sorg eller smerte av betydelig grad, men likevel satt denne frykten i magen og ryggmargen, som en lammende kule. Hun slo på radioen med stortåa, og vakre toner fylte rommet. De var bare vakre et øyeblikk, før hun innså at til og med musikken var fylt med et slags underliggende, farlig budskap om at ikke alt var som det skulle. Var det virkelig kun i hodet hennes? Radioen fortsatte sin klagesang, og hun lente hodet mot den kalde veggen. Det var helt mørkt i rommet, ingen av lysene fortjente å lyse det opp. Alt de gjorde var å skape mørke, truende skygger. Mer redsel. Mer paranoia.

Det var fremdeles morgen, men hun hadde sittet der i vinduet i flere timer. Kaffen i kaffekoppen hun knuget i hendene var blitt kald for lenge siden. Det gjorde ikke så mye, hun likte ikke kaffe, det var bare varmen fra den hun hadde vært ute etter. Hun hadde hentet et teppe fra den gamle sofaen som stod malplassert midt i rommet, og de store ullsokkene hun hadde tredd på seg gjorde bare kulden klammere rundt beina.

Hun stirret på de mørke skyene som rullet i stormende bevegelser over himmelen. Det hadde vært opplett foreløpig, men luften luktet regn. Hun kunne knapt huske sist hun var ute, det var en gang i forrige uke. Den dagen det var sol. Folkene så ut til å synes at verden var et bedre sted når det var sol. Menneskene var bedre i varmen, byen ble en idyllisk illusjon. Men hun visste bedre, bak hvert hjørne lurte mørk ondskap, det var hun overbevist om. Porten var det lengste hun ville gå, og noen ganger, når skjelvingen i hendene var på det verste, var frisk luft det eneste som hjalp. 

Vaskemaskinen durte og gikk i andre etasje, den økte i intensitet før den roet seg igjen, gang på gang. Det var en lyd hun hadde klart å venne seg til, som fuglesang og lyden av trafikk. En ensom edderkopp senket seg sakte ned langs vinduskarmen. De lille spindleren stoppet i luften like foran henne, og hun strakte hånden ut og tilbød den et sted å hvile bena. Den tok villig i mot, men ble usikker stående, som for å vurdere om situasjonen var trygg. Det var den. Mennesker var riktig nok ikke hennes sterkeste side, men dyr kunne hun godt trives sammen med. Edderkoppen vandret noen centimeter frem og tilbake på håndbaken hennes, før den takket for seg, tok sats og hoppet utenfor stupet. Hun ønsket hun hadde mot nok til gjøre det samme.

Dagens sang:
Choir Of Young Believers - Goddamn Your Fingers

Hallo Norge, dykk/me har mykje å lære når det kjem til Fastelavn. I Danmark FEIRER dei nemlig fastelavn, me snakker full fest med utkledning. Føck, det er gøy i Danmark!


Eg var i det kreative hjørnet, og bestemte meg for å ver Pippi Langstrømpe. Og som dåke kanskje veit så gjer ikkje eg sånne ting halvveis. Me tråkka rundt på senteret med eit bilde av Pippi for å oppnå best mulig resultat. Det blei ein suksess, eg var SUPERPIPPI! Kostymet bestod av parykk og sko (uten såle, big mistake) Pippi style, kjøpt på lekebutikk, to forskjellige strømpebukser i henholdsvis oransje og grønn (avklipt sjølvsagt), ein genser eg klipte armane av, og ein anna merkelig genseraktig sak som me klipte fullstendig ihjel. Og ja.. Pippi har jo sånne strømpeholdere som holder strømpene oppe, og det einaste eg kunne finne som var tilnærma likt var et korsett med strømpeholdere. Så ja, HELLO SLUTTY PIPPI. Neida, det var ikkje så gale. Joda. Neida. Det skal og nevnast at eg hadde ein minimalistisk shorts på meg, som var altfor vid, og normalt sett ikkje egna for noko som helst anna enn å sove i. Men det var drittgøy!


Fastelavnsfesten blei arrangert i skulebaren, og så godt som alle hadde kledd seg ut. Folka var bra, musikken var bra og stemningen upåklagelig. Det blei fullstendig syrefest. Eg prøvde meg på han som var ansvarlig. Score. Nej.



Skulebaren stenger tidlig, klokka 23 trur eg, og då drog me downtown til Crazy Daisy, som vanlig. Der var det mykje folk, trur eg vertfall. Joda, det var det. Og siden me går på Hansenberg kom me gratis inn, hurra! I Danmark har eg lært the hard way at eg absolutt ikkje kan tåle shots, då det holdt eg meg unna, men vodka og juice hadde ein slagt effekt det óg, merkelig nok. Eg forstår ikkje.

Plutselig var klokka typ tre, og me måtte nesten gå, i og med at me skulle på skulen dagen etterpå, og alle var megafulle. Stakkars taxisjåføren måtte stå å venta i sikkert ein time mens ti jenter skulle ha mat på McDonald's. Me hadde vett nok til å holda oss unna McDrive denne gangen, det fungerte tross alt ikkje så bra forrige gang me prøvde det.

Eg sovna omtrent på vei inn døra når me kom heim, og på veien til frokost i dag morges var det bare til å følge hamburger- og pommes frites-stien som gjekk fra rommet mitt og opp til parkeringsplassen, eg var tydeligvis ikkje særlig sulten i går. Ein sinnsvakt vellykka kveld, eg elsker fastelavn! Og eg har fremdeles ingen anelse om kva det er!

Faen, det er seint. God natt.

Dagens sang:
The Majority Says - 114

Så var eg i København i helga som var. Det var ein deilig avveksling fra helgelivet i Kolding, som ikkje akkurat går under kategorien "verdt å skrive heim om". København derimot, er ein deilig plass å ver i helgene.

Eg ankom fredag kveld, etter ein kjøretur med dansker som hater all anna musikk enn den som er dansk, eg er ganske sikker på at me hørte på barneTV-hits 90 % av turen. Men det var greit nok, faktisk ganske underholdande å høyra danskane synga for full hals.


Guddi tok imot meg på stasjonen, då me måtte ta tog dei siste ti minutta. Me rusla det litle stykke fra stasjonen til kollegiet der Gudrunn bur, som ligg ein veldig koselig plass. Eg var ganske trøtt, så me åt pizza og såg Klovn før me la oss tidlig, så me skulle vera fit for fight til å erobre KBH dagen etterpå.

Gudrunn insisterte på å ha vekkerklokke på, noko eg egentlig er sterk motstander av i helgene, i Kolding gjer eg tross alt ikkje stort anna enn å sova. Eg våkna uansett før vekkeklokka ringte klokka 09.00, så me var tidlig ute. Og selvfølgelig regna det. Heile dagen.


I Danmark er sykling god stil, så selvfølgelig sykla me. Eg kan ikkje akkurat skryte på meg at eg god til å sykle, ikkje at det er så forbanna vanskelig, men med motvind og regn i tryne var det ikkje den koselige, idylliske opplevelsen det kanskje kan virke som. Men me kom oss fram der me skulle, nemlig downtown Køben. Shoppingmulighetane er uendelige, men det blei meir window shopping enn hardcore, blakkande shopping, noko som var like greit, vertfall for lommeboka. Garderoben har kanskje ein innvending eller to her, men so be it.

Me brukte ganske mange timer i byen, tross det dårlege været. Sightseeingen utsatte me til søndagen, då der var meldt betre vær.

Når me kom heim fra byen måtte me sova litt, noko som resulterte i at begge to var ganske umotiverte til å gå ut. Etter eit par øl på kjøkkenet saman med nokre av dei andre i bygget blei det likevel til at me blei med. Eg prøvde desperat å overtale dei andre til å ta taxi til byen, men nei. Sykkel. Strålande. Det var egentlig ganske kjekt når alt kom til alt, og det var heldigvis opplett. Resten av kvelden får du ikkje veta noko om.

Søndagen gjekk i sightseeing og mat i Køben. Sjå Havfruen: Check. Klokko 19.30 måtte eg ta toget ALEINE (hjelp!!) til ein anna stasjon, der eg blei plukka opp av Anja og Maja. Alt i alt ei fin helg.

Dagens sang:
First Aid Kit - Emmylou

Mongokjedelig dag på skulen. Alle nordmenna måtte sitta i typ to timer å hørra på ei VSP fra fagforeningen eller whatever, som snakka om danske regler, danske rettigheter og danske bla bla bla. Virkelig heftig waste of time.

Vel heima fra skulen litt over to var eg fast bestemt på å sova, men ikkje pokker. Eg er ikkje trøtt no eingong, eg må ha blitt bitt av eit eller anna insekt som har gjort meg om til ein "velfungerande" insomniac. Eg håper bare ikkje eg ein dag i nærmaste framtid sovner ståande i kantina eller lignande, det hadde vore pinleg.

Etter ei stund satt Didde, Sandra x 2, Anja og eg oss opp i bistroen for å spela spel, nærmare bestemt Mondo, AKA spelet fra helvete. Spelet var beregna for dei fra åtte år og oppover, men herregud, det er det villaste spelet eg nokon gong har vore borti. Ein skulle pusle saman eit slags landskap med brikker, på sju minutt. På eit vis skulle alt passe saman, dyr gav ekstrapoeng og ein burde ikkje ha aktive vulkaner, då dette gav minuspoeng. Skjønnhetsfeil gav og minuspoeng. Skjønner du? Ikkje? Nei, eg trudde ikkje det.

Dette er Anjas resultat og eit eksempel på korleis ein IKKJE skal spele Mondo (trur me). Ho fekk kanskje 100 minuspoeng, me gav opp å prøva og forstå poenggreiene.

Engasjement er viktig!

Me gav til slutt opp, uten å forstå ein dritt. Takke meg til Ludo.

I heile dag har eg og resten av nordmenna gått rundt og gleda oss til kveldens episode av Berserk. Makan til kjekt program, det er absolutt på høgde med både Hver gang vi møtes og The Voice (som Ingrid og eg er veldig fan av). Som vanleg pressa me fem stykker inn i nedre del av køyesenga på rommet til Ingrid og Ida, og plasserte Macen på ein stol omlag ein meter foran. Me veit å kosa oss!

Ingrid har her gjort eit forsøk på å freshe opp det normalt sett triste rommet - ho tok med seg ca. ti gratisplakater fra kinoen. Plakatane er nett like, og reklamerer for ein dansk barnefilm.


No har eg nett rydda og kosta gulvet med piasavakosten me har fått tildelt, noko som var høgst naudsynt.

I tillegg har eg pakka, for i morgen reiser eg til København! Hurra! Eit par dager hos Guddi i KBH kommer til å bli ein deilig avveksling frå det ellers så keisame helgelivet på Hansenberg. Eg gleder meg så mykje at eg har tatt på meg den nye ballkjolen min. I feel great.


God helg!

Dagens sang:
Iron And Wine - Flightless Bird, American Mouth

ÅÅÅÅÅÅÅÅÅÅHHHHH, eg får ikkje sova!!! Skyt meg, skyt meg, skyt meg!

Når eg ikkje sover er eg ekstremt produktiv, no har eg f.eks nett lasta ned 193 sanger på ein JÆVLIG tungvint måte. Vanligvis når eg gjer ting som er tungvinte og relativt kjedelige pleier eg å sovna når eg holder på, men no er senga mi så stappfull av dritt at eg er nødt til å fysisk fjerne det for å få plass. Og då må eg reise meg (uaktuelt). Om eg heller skal velte meg ned på gulvet blir ein vurderingssak når eg blir litt trøttare (noko som mest sannsynlig skjer klokka 08.30 tomorrow morning, i og med at det er då eg begynner på skulen).


Whatever, å klaga over det hjelper vertfall ikkje, det har eg prøvd nok gongar no. Ferdig.

I dag har vore ein flott flott flott dag. Me hadde kort dag på skulen, og då me var ferdige klokka 12 gjekk halve Danmark og eg på museum. Koldinghus slott for å ver meir nøyaktig (feel free til å google det, for ja, det finnes faktisk). Eg må jo ærlig innrømme at museum ikkje er heilt mi greie, det er tross alt ein grunn til at eg aldri i mitt liv har vore på museum frivillig før. Men det var ok. Relativt uinteressant, men godt og vel godkjent som tidsfordriv. I tillegg til tidsfordriv var det trening, eg har ingen anelse om kor mange tusen trappetrinn eg la bak meg i løpet av dei timane eg var der. No er eg vertfall i superform, i motsetning til i går.



Etter museet gjekk me på ein café og åt nachos som smakte altfor mykje krydder, men det gjekk overraskande nok ned. Etter det kjørte me til Burka og brukte useriøst mykje penger, før me åt middag på skulen. Dei et mykje her i Danmark, eg klarer ikkje heilt å holde følge, men eg prøver så godt eg kan. Eller, eg prøver litt sånn halvhjerta, i kjent Line style.

Kvar onsdag er det filmframsyning på skuleheimen (eg nekter å skriva skolehjemmet), og i dag skulle me sjå Robin Hood. Men så kom ein eller anna forvirra danske å foreslo Twilight i staden for. Det var berre jenter der, så selvfølgelig ville dei sjå den. Eg sovna langt langt nede i ein sakkosekk, og blei vekt når filmen var ferdig. Ein eller anna gong i løpet av dagen må eg jo ta igjen den søvnen eg mangler, og i dag hadde me ikkje førstehjelp på skulen, så planen om å sova der gjekk til helvete.

Visst nåken ikkje har fått det med seg så har eg farga håret mitt blondt. Eller, eg har stripa det, med ein milliard striper, så eg kategoriserer meg sjøl som blond no. Det er ein fin tilværelse, alt er så enkelt og greit, ein treng liksom ikkje å tenke. Trur kanskje eg blir her ei stund.


(Viktig å smile når ein tar bilde av seg sjølv)

I tillegg skal eg få dårlig syn å gå til anskaffelse av briller. Det er målet for 2012.


No vart eg om mogeleg enda meir våken enn eg var før eg byrja å skrive. Strålande. 

Dagens sang:
Choir Of Young Believers - Hollow Talk

Eg er nok ein gong inne i ein dårleg periode med tanke på søvn. Dette er ikkje heilt ukjent for meg, useriøst store deler av livet mitt er i våken tilstand. Så lenge eg har noko å gjera på er det eigentleg ikkje eit problem, men når ein berre ligg våken i time etter time etter time.. Då er det nitrist. 

I går var eg på kino, som vanlig. Me går ofte på kino her i Kolding, det er tross alt eit greit tidsfordriv. Filmen me såg var Woman In Black, den nyaste filmen til han der Harry Potter-fyren. Eg hadde ingen anelse om at det var ein skrekkfilm, MEN DET VAR DET! Eg HATER skrekkfilmer, og det er grunnen til at eg ikkje har sett skrekkfilm på omlag fem år. Eg har ingen interesse av å venne meg til det heller, for kvar einaste muskelcelle i kroppen min stritter i mot, og eg våkner opp med gangsperr i kroppen dagen etterpå. I tillegg var filmen drittdårlig, vertfall dei ti minutta eg såg før eg trakk jakka over hovudet og stakk fingrane i øyrene. Det var to timer av livet mitt eg aldri får tilbake.

Forrige gang eg såg skrekkfilm på kino var faktisk når eg var på ein first date, og heller ikkje den gongen var eg klar over at det var ein skrekkfilm me skulle sjå. Det han kanskje trudde skulle føre til at eg klamra meg til han, endte med at eg satt med jakka over hovudet, musikk i øyrene og spelte spel på telefonen gjennom heile filmen. Det blei aldri ein date nummer to, for å sei det sånn...

I dag har vore ein lat dag. Rettelse: nok ein lat dag. Helgene er alltid kjedelige her, det er ingen aktiviteter her då. Og eg er latterlig dårleg på å aktivisere meg sjølv. Eg har riktig nok fått gjort litt skulearbeid, så slepp eg vertfall å ha dårleg samvittighet for det.


Eg har tatt teikneferdighetane mine til eit nytt nivå.


Heldigvis samla me ein gjeng og gjekk på Jensens Bøfhus på ettermiddagen, så middag vart det. Og dessert. Alt i alt ein fin avslutning på veka.


Og ja.. Whitney Houston er død. Eg leste i VG at "Superstjernen fikk livet ødelagt av dop", noko eg er heilt uenig i. Eg ville formulert det annleis, meir i retning av "Superstjernen ødela livet sitt med dop". Når alt kjem til alt så er det personen som gjer feilen, kvar einaste gong, det er aldri dopet som tvinger seg på deg. Det blir som med våpen. Det er ikkje våpen som drep mennesker, det er mennesker som drep mennesker. Men det er likevel våpen me forbyr..

Dagens sang:
Gotye - Eyes Wide Open

Så.. Eg har flytta til Danmark. Eg har endelig funne ut kva eg skal gjer resten av mitt liv, og det er ikkje ei celle i kroppen min som tviler på at dette er fullstendig rett for meg.

Før eg reiste var eg bombesikker på at dette kom til å bli ti ganske tunge veker vekke fra klinikken eg har blitt så glad i, kombinert med at språkøyra mitt var forberedt på å faile fullstendig med tanke på det eg såg på som et grusomt, mumlende språk. Det einaste som faila var forventningane mine. Eg elsker Danmark, dansker, kulturen og språket! Eg elsker å bu på et internat med folk og aktiviteter overalt, der nordmenn og dansker (og et par svensker som ikkje forstår noko som helst av verken norsk eller dansk) glir sammen i ei felles interesse.


Dei første dagene forstod eg absolutt ingenting av det som blei sagt, og mykje informasjon gjekk meg nok hus forbi, det at det ikkje er lov å drikke alkohol på rommene veit eg f.eks ingenting om. Det tok ganske nøyaktig tre dager før eg forstod alt, uten at eg veit korleis det gjekk til. Skulen er forresten ein dyrehage, which I love. Det er riktig nok et par ganske tunge fag, men det går over all forventning.

Eg blei kjent med seks-sju herlige nordmenn allerede første dagen, mykje fordi me samla oss for å få bekrefta at ingen andre heller forstod det som blei sagt. Me har blitt ein solid gjeng som bur på rekke og rad i det som blir kalla D-gården, og me er det eg vil kalla oversosiale. Eg er vanligvis veldig avhengig av privatliv, men eg innrømmer at dette er bedre. Eg har funne tilbake til der eg var tidlig på videregående, då eg elska å bli kjent med nye folk, eg hadde nesten glømt kor forfriskende det er.








Eg går i ein herlig klasse med mange forskjellige personligheter, som alle bidrar til at ting fungerer godt. Etter kvart har eg og blitt kjent med mange dansker, og dei er fantastiske folk. De kaller meg stort sett "dumme nordmand", men det kan eg godt leve med. Heller dum nordmann enn dansk. HAH.



Me har hatt et par turer i byen, AKA downtown Kolding. Stort sett ender me opp på ein plass som hette Crazy Daisy, og der er det alltid ganske crazy. Danskene er ville å feste med, men de tåler irriterende mykje alkohol, i motsetning til visse nordmenn. Så et par pinlige episoder har det blitt, Norge har rett og slett ikkje ein drikkekultur som kan måle seg. Lost case.





Mitt største problem her nede er nok maten. Eg er i utgangspunktet ikkje særlig glad i mat, det tok meg tross alt ca. 22 år å bli vant til norsk mat, så å komme ned her har vært drastisk for appetitten min. Eg rekner med at det går over, men eg savner Norvegia og Toro tomatsuppe kvar einaste dag. Men slapp av mamma, eg overlever.

Og ein siste ting.. Danskene er fullstendig inkompetente når det kjem til snø. Me snakker stenging av veier, ein ekstrem form for salting osv. Dei "brøyter" veiene med små trucker, og piggdekk er ikkje lov. Full panikk pga. dette:



Det var det for i dag. Det er ikkje alltid like lett å holde kontakten med alle der heime, så sjå på dette som ei utstrakt hånd. Eg savner dåke alle sammen, men nei, eg vil absolutt ikkje heim. VI HYGGER OSS!

Dagens sang:
Gillian Welch - Everything Is Free

Da er ikkje så mykje updates å komma med her fra Haugesund, enkelt og greit fordi da ikkje skjer nåke her. Utenom jobb selvfølgelig, og der har eg vært fra 10.30 til 20.30 i dag.

Når eg våkna i dag fekk eg lyst til å ta på meg shorts og t-skjorta, for så fint vær var da faktisk. Men eg gjorde det ikkje. Men eg droppa jakke, fordi eg er så bad ass. Siden eg kom heim klokka 20.30 har eg dusja to ganger, fordi eg er så forbanna kald. Eg kjenner vinteren komma langt inne i beinmargen, og kan ikkje sei at eg gleder meg.

To dager på Geilo var nok til å minna meg på kor mykje eg hater frost, snø og kulde, hovedsakelig fordi eg hater at bilen er stivfrossen om morgenen, og at eg må måke av vinduet. Eg trur vertfall det er derfor. Og fordi alt er så mørkt og kjipt og glatt.

By the way, eg elsker knok. Sikkert fordi eg er så sjukt god. Og tru da eller ei, men sånn ser ein vinnar ut etter ei ikkje så edru helg.

Nevnte eg at eg vant? For eg gjorde faktisk da. PS: Eg har fremdeles vondt, og eg har mest sannsynlig knekt minst 20 bein. Verdt det.

Ein anna ting eg har gjort siden eg har flytta til Haugesund er å gå tur. Oh yeah, du hørte/leste rett. Eg har gått turer. Jepp. Fleirtall. SKJØNNER DU KOR MYKJE EG KJEDER MEG????? Og neida, vanlige turer på vanlig vei med vanlig lys er ikkje heilt mi greia. Inn i verdens mørkaste skog, uten vei og uten lys - der finner du meg. Eller nei, du hadde nok ikkje funne meg, for da er så mørkt der at da går ikkje ann å sjå mer enn ein halv meter fram. På et tidspunkt måtte Siv, som eg gjekk med, bære schæferen sin.  Nytt motto: Go hard, or go to hell. (Funfact: Eg har faktisk meir energi. Jada mamma, eg veit at du alltid har sagt da)

Sånn såg skoene og sokkane mine ut. Eg har forresten funne den beste måten å vaska sko på, og nei, da er ikkje i vaskemaskinen. Eg dusja rett og slett med sko, og seriøst, dei har aldri vært reinare. Dusjen har kanskje aldri vært eklare, men who cares, det er ikkje min dusj.

Dagens sang:
Sivert Høyem - Blown Away